Myślenie „wszystko albo nic” – widzisz wszystko jako czarne lub białe. Jeżeli to, co robisz, okazuje się nie całkiem perfekcyjne, postrzegasz siebie jako kompletnego nieudacznika. Myślenie „wszystko albo nic ” jest podstawą perfekcjonizmu. Sprawia, że boimy się popełnienia jakiegokolwiek błędu, niedoskonałości, ponieważ wtedy w naszych wyobrażeniach będziemy postrzegani jako ludzie gorsi i bezwartościowi. Oczywiście taki sposób widzenia siebie ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. W życiu rzadko bywa, że coś jest albo białe, albo czarne
Nadmierne uogólnianie – postrzegasz pojedyncze negatywne wydarzenie jako niekończący się wzorzec porażki. Wyciągasz arbitralne wnioski, ze coś co przydarzyło ci się raz będzie powtarzać się bez końca.
Czarne okulary (selektywne abstrahowanie) - wybierasz jeden negatywny szczegół i skupiasz się wyłącznie na nim, tak że w końcu obraz rzeczywistości jest zaciemniony. Tak jak kropla atramentu zaciemnia szklankę wody. Na podstawie jednego faktu wyciągasz wniosek, że wszystko jest do niczego.

© 2007 Psychoterapia Warszawa Joanna Sadowska
Wykonanie strony Linkmark.pl