Era melancholii

Dość powszechną opinią jest, iż żyjemy w wieku depresji. Niektóre amerykańskie badania wskazują, że obecnie depresja ogarnia dziesięciokrotnie więcej Amerykanów niż kilkadziesiąt lat temu. Procent ten stale rośnie, a na depresję zapadają ludzie coraz młodsi. Dlaczego tak się dzieje? Bez wątpienia nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie. Tempo życia, wszechobecny stres, upadek wartości, które kierowały życiem naszych rodziców czy dziadków. Istotnym elementem takiej kondycji naszego zdrowia psychicznego są również oczekiwania stawiane nam przez współczesny świat – liczy się ten, kto odnosi sukces - najlepiej finansowy. Jednocześnie okazywanie słabości jest czymś niepożądanym, niewłaściwym. Ludzie coraz bardziej zamykają się w czterech ścianach, bo wydaje im się, że nie mogą być sobą, gdy są wśród znajomych czy przyjaciół. Tam gdzie nie ma więzi, drugiego rozumiejącego nas człowieka, pojawia się samotność, a za nią smutek, lęk, przygnębienie i poczucie pustki.

Oczywiście smutek i przygnębienie pojawiają w wielu momentach życia i nie oznaczają depresji w sensie klinicznym. Jesteśmy smutni, gdy poniesiemy porażkę w pracy, życiu osobistym albo umrze ktoś dla nas ważny. Jest to „normalna depresja”, gdy stosunkowo szybko dochodzimy do siebie, możemy iść do pracy, zająć się codziennymi zajęciami i zobaczyć jasną stronę życia.

Dalej